İnsan susarak da konuşur denir, hatta en iyi konuşmayı susarak yapar insan, sağında solunda olanlara...
Susan insanın konuşması, en hikmetli konuşmadır diye anlaşılır...
İçindeki kalabalığı susturmaktır bazı susmalar veya şehir ahalisine kendinize gelin demektir bir başka dille...
İçindeki yangınlardan başkası zarar görmesin duygusu gibi bir şey...
Onun için sevgili Gonca diye bir şeyler yazayım diyorum, içinde kirlenmemiş sözler olan, içinde yalan hainlik olmayan, mağlup olmuş bir adama ait sözler...
Aklında kalanları anlatmak gibi...
Sevgili gonca, biliyor musun, her gece düşlerimde büyüyen bir sevdasın sen... Ülkemin sevdası ile yan yana suladığım, aynı sevda ile baktığım gözlerinize...
Bir yanım çiğdem kokusu, kuş sesleri ile dolu öbür yanım...
Gerçek şiir gibi, gerçek bir Aşk gibi...
Buğday başaklarının içini dökmesi gibi...
İçimdeki duvarlara taş eklemekten başka bir şey yapamaz oldum sizi düşünmekten, başımda deli rüzgârlar...
Ne yana baksam yalan ile dolu bir dünya, işte tam o zaman bir daha şükür ediyorum varlığınıza... Kalbime bir daha uslu dur diyorum...
İyi ki Gonca var diyorum, iyi ki ben bu toprakların bu ülkenin insanıyım diyorum, bir daha bir daha bir daha teşekkür ediyorum, Âlemlerin Rabbine...
Sen bilmesen de parmak izlerin gözlerimde, on beşinde cepheye sürülmüş bir genç gibi masum, gönlünde yine aynı sevda olan bir adam...
Cam kenarına oturan köylü kızlarının masumiyeti düşüyor aklıma ve bir daha seviniyorum onlar ile aynı havayı soluduğuma...
Zaman zaman keşke kuşları bu kadar yok etmeselerdi, demelerim hariç...
Artık kuşların yokluğuna üzülen insanların sayısı çok az ülkemizde... Bu üzücü bir şey ama böyle... Yalnız sana söylüyorum bunu, öyle herkese söylesen diyecekleri tek şey “Delirmişsin sen!” kendileri gibi düşünmeyenleri kendileri gibi yaşamayanları, özellikle Tanrıdan söz edenleri delirmiş filan diye anlatıyorlar insanların çoğu birbirlerine...
Gözlerimde gonca, gözlerimde aç sabahlayan çocukların kirpik izleri, gözlerine bakmaya utanıyorum... Zaman zaman da olsa onların hakkını görmezden geldiğimi filan düşünüyorum, kendimi zalimlerden sanıyorum...
Bu benim düşüncem değil, kalbi merhameti vicdanı olan her kişinin kanaati inancıdır, birileri tak iken birileri açsa o toklardan en azından kimileri aç olanların hakkına nasibine hissesine el koymuştur...
Omuzlarımda acı bir yük, taşınmaz oluyor kimi zaman... Belki de bundan böyle anlaşılması zor yazılar yazıyorum...
Yapacak bir şey yok, kimi zaman bir rüzgâra tutunmayı seçiyor insan...